Την 21 Μαρτίου λαμβάνει χώρα η εαρινή ισημερία που θεωρείται επίσημα η έναρξη της Άνοιξης, της αναγέννησης της Φύσης. Είναι η στιγμή που η Περσεφόνη αναδύεται από τα έγκατα του Άδη και ξανακάνει να ανθίσει η Πλάση και να αναπτερωθεί η ελπίδα.
Η Περσεφόνη είναι το αρχέτυπο που καταδεικνύει το δυαδικότητα που χαρακτηρίζει το Σύμπαν.
Ο Άδης (Πλούτωνας- Πλούτος ), που έχει καταδικαστεί στα τρίσβαθα της κόλασης, προσελκύει την Περσεφόνη, την κόρη της Δήμητρας, όταν εκείνη έπαιζε με τις Ωκεανίδες σ’ ένα ολάνθιστο λιβάδι, προς τη γη που ήταν ταυτόχρονα και κήπος και όταν το κορίτσι πάει να κόψει έναν κρίνο η γη μισανοίγει, την καταπίνει και γίνεται ο τάφος της.
Την παίρνει, ο άρχοντας του κάτω κόσμου παρά τη θέλησή της, ως σύζυγο. ‘Έτσι η Περσεφόνη βρίσκεται στο σκοτάδι, στην άβυσσο, εκεί όπου επικρατεί απέραντη θλίψη. Η φύση θρηνεί μαζί της, οι καλλιέργειες χαλάνε, τα λουλούδια μαραζώνουν, τα δένδρα χάνουν τα φύλλα τους, επικρατεί παντού παγωνιά.
Ο Ήλιος που έβλεπε τα πάντα απ’ τον ουρανό, λυπήθηκε τη θεά Δήμητρα που έψαχνε τη κόρη της μέρα νύχτα και της πρότεινε ένα συμβιβασμό, να περνά η Περσεφόνη έξι μήνες στον Άδη και έξι μήνες στον Άνω Κόσμο.
Όλα είναι σύμβολα. Είναι ιερά, είναι αρχετυπικά και είναι καταγεγραμμένα στην κυτταρική μας μνήμη. Ο μύθος της Περσεφόνης συμπυκνώνει ολόκληρη την Ελληνική φιλοσοφία για το φαινόμενο της ζωής και του θανάτου για τους κύκλους της ακμής και της παρακμής , τις περιόδους ύφεσης και ανάπτυξης , την αιώνια μάχη ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη, το καλό και το κακό.
Η Περσεφόνη εκπροσωπεί τη ζωή που γεννιέται από τη σύζευξη των ουρανίων και των γήινων πραγμάτων, υπονοεί ότι η ζωή στη γη εμπεριέχει το ουράνιο και το χθόνιο στοιχείο. Κάποια χρονικά διαστήματα επικρατεί το χθόνιο στοιχείο όπου όλα είναι άσχημα και απογοητευτικά . Όμως όπως είπε ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούντα “Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει”.
Γιατί υπάρχει ένας Ήλιος Ηλιάτορας που την κατάλληλη στιγμή θα βάλει το χέρι του.
